Wat een mooi traject is dit geweest. Met drie nominaties voor de Literaire Parel was ik sowieso al ontzettend blij. Uit 105 boeken eindigde Verraad Mij Niet niet alleen bij de laatste drie voor de juryprijs Beste Boek met een gedeelde 2e/3e plek, maar ook in de top 5 van de publieksprijzen voor Beste Cover en Populairste Boek. Dat vind ik echt een enorme eer. Natuurlijk is het geweldig om een prijs te winnen, maar dit voelt voor mij ook gewoon als iets om trots op te zijn. Zeker als je ziet hoeveel sterke boeken er zijn ingestuurd en dat dit mijn schrijfdebuut was!
Lees maar eens wat het juryrapport te vertellen had:
Of bekijk het filmpje waarin het juryrapport wordt voorgelezen hier.
Wat deze nominaties voor mij extra mooi maakt, is dat de Literaire Parel (de vroegere Indie Awards) aandacht geeft aan zelf-uitgevende auteurs. Dat vind ik heel waardevol. Er zijn nog steeds mensen die anders kijken naar boeken die buiten de traditionele uitgeefwereld verschijnen, terwijl daar juist zoveel liefde, vakmanschap, lef en doorzettingsvermogen in zit. Dat heb ik gisteren weer mogen zien. De winnaar van het Beste Boek, Sophia Drenth, had voor haar verhalenbundel Mistflarden en MoordJuweeltjes, bij elk verhaal een andere illustrator gevraagd en de cover was gewoon een kunstwerk. Je ziet Sophia in het midden, ze wordt net door Kelly Meulenberg geïnterviewd.
Dat de Literaire Parel daar ruimte voor maakt, vind ik gewoon heel goed. Het laat zien dat het uiteindelijk draait om de kwaliteit van een verhaal en dat ook onafhankelijke makers gezien worden. Dat is van cruciaal belang voor deze auteurs die met ontzettend veel inzet aan hun werk bouwen.
Hier werd mij gevraagd naar de mooiste reacties die ik op mijn boek had gekregen:
Tegelijkertijd weet ik ook heel goed waar mijn eigen rol ligt. Die ligt in de klas. Daar klopt mijn hart misschien wel het hardst. In gesprekken met kinderen over oorlog, over moeilijke keuzes, over kritisch denken, over wat verhalen kunnen losmaken. Als ik merk dat een boek deuren opent naar gesprekken die anders misschien niet gevoerd zouden worden, dan is dat voor mij van onschatbare waarde. Daarom voelt deze erkenning ook niet als iets dat losstaat van dat grotere doel. Integendeel: het sterkt me in de overtuiging dat verhalen ertoe doen, juist voor jonge lezers.
Ook wil ik nadrukkelijk zeggen: de concurrentie was sterk, inspirerend en zeer verdiend – hierboven bijvoorbeeld Arno Olislagers (Niemand zit graag in het donker) en hieronder Frank Peters (Drenkman). Je staat daar niet alleen met je eigen boek, maar tussen andere makers die allemaal iets bijzonders hebben neergezet. Dat zorgt voor verbondenheid en respect. En hoewel ik dus geen prijs mee naar huis nam, overheerst er geen moment teleurstelling. Wat overheerst, is tevredenheid. Dankbaarheid. En het besef dat dit boek al zoveel meer heeft gebracht dan ik ooit had durven hopen.
Dus dank. Aan iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen. Aan de mensen die meedachten, me lazen, me aanmoedigden, me hielpen vormgeven, mee postten (ja, Cecile ik bedoel jou!), stemden, deelden, geloofden en bleven vragen naar het boek. Aan de lezers, aan de kinderen in de klas, aan de mensen achter de schermen en aan iedereen die dit project een warm hart heeft toegedragen. Zo’n traject leg je nooit alleen af. Deze drie nominaties voelen dan ook niet alleen als iets van mij, maar als iets van ons samen. En precies daarom ben ik vandaag vooral: super dankbaar en heel tevreden.
Kijk maar hoe we weggingen zaterdagavond:
