Deze zomer mocht ik niet één, niet twee, maar drie keer signeren in het Musée du Débarquement in Arromanches-les-Bains. Midden in het decor waar de restanten van de Mulberry Harbour nog altijd in zee liggen, en waar bezoekers van over de hele wereld komen om te begrijpen wat hier op 6 juni 1944 gebeurde, had ik drie dagen vol leuke gesprekken, mooie herinneringen en onverwachte ontmoetingen.
In alle talen thuis!
Nederlanders en Belgen die uit het museum de museumwinkel binnenliepen, waren verrast dat ze in hun eigen taal werden aangesproken. Amerikanen en Canadezen kwamen nieuwsgierig naar Don’t Betray Me vragen (gelukkig zat Kerrin, de native speaker corrector van de Engelse versie van mijn boek, naast me om in te springen als ik even niet op een woord kon komen).
Vaak deelden deze mensen persoonlijke verhalen over familieleden die hier aan land waren gegaan of over hoe ze onder de indruk waren van het museum. Spaanse, Italiaanse en Franse bezoekers bladerden geïnteresseerd, al konden ze het boek niet lezen in het Engels; toch vonden ze het bijzonder dat een Amsterdams verhaal hier een plek had gekregen.
Een lezer in het wild!
Maar het mooiste moment kwam van een meisje dat vanuit het museum naar buiten liep. Ze zag de cover, tikte haar moeder aan en zei: “Hé, dat boek hebben wij op school gelezen — met de hele klas!” Ik moest natuurlijk met haar op de foto. Zo’n spontane herkenning, daar kan geen marketing tegenop. En wat haar juf had gedaan, was precies waarvoor ik het boek bedoeld had: om het met de hele klas samen te lezen. Dank juf Tamar, dank Laura!
Dat mijn verhaal hier en op nog drie andere plekken op deze bijzondere stranden mag liggen én gelezen wordt — soms zelfs al op school — blijft een cadeau.